“Çölün ortasında bir mücevher: Buhara, Semerkand, Taşkent. Hepsi ayrı bir değer paha biçilemez mimariler, tarihi yapılar, kaleler medreseler, eğitim binaları, uzay biliminin kalbi. İslam biliminin yanında dünya tarihi...”

“Her nereye gidersek gidelim kendimizle karşılaşıyoruz.” Hani hayat bir yoldur ya, bu yol da bizi eski hayatlara yani atalarımızın hayatlarına getirdi. Bizden birileri, bizden dokunuşlar, bizden kaleler, surlar, medreseler, minareler, kubbeler. Yani biz her yerdeyiz ata topraklarında. Çölün içinde bir altın bulduk; Buhara’da, her taşın arasından fışkıran tarih kokusu içinize siniyor. Müslüman topraklarında yabancılık hissetmiyoruz. Kulaklarımıza çan sesi yerine ezan sesi geldiğinde kalplerimizin ve ruhlarımızın hissettiği mutluluk yetiyor bizlere. Bedenlerimizi ve ruhlarımızı abdestle temizleyip vuruyoruz alnımızı secdeye ata topraklarımızda.

Tabii ki hiçbir yolculuk yoktur ki sonu olmayan. Bu yolculuğumuzu da bitirip gidiyoruz Ata topraklarımızdan can vatanımız Türkiye’mize. Ata toprakları emin ellerde değil. Özbekistan’da Amerika’nın Sovyetler Birliği’nin etkileri hissediliyor. Sokaklar hep Amerikan arabalarıyla dolu. Başka marka yok denilecek kadar az.

Özbekistan ve İslam

Özbekistan halkının %96'sının Müslüman olmasına rağmen cami ve Müslüman yaşama ortamı o kadar yaygın değil. Fakat en çok hoşuma giden husus cumhurbaşkanlarının kabrini ziyaret etmeye gelenler başkanı Kur’an ile anıyorlar. Aynı bizim gibi.