“Ve şimdi gezdir gözlerini Semerkand’ın üzerinde! Değil mi ki o yeryüzünün ecesi?

Alıp tüm diğer kentlerin yazgı iplerini ellerine, çıkmamış mı hepsinin üstüne o mağrur?”

Özbekistan’a gidiyoruz haberini aldıktan sonra hazırlıklara başladım, okumalar yap, parayı çevir, telefonu ayarla gibi... Yurdun dışına çıkıyorduk sonuçta, farklı bir dille, farklı bir iklimle, farklı bir kültürle

karşılaşacaktım yabancıydım; hazırlıklı olmalıyım diye düşünüyordum. Buhara sokaklarında yürümeye başladığım anda yanıldığımı anladım.

Buralar hiç yabancı değildi, evet dili farklıydı iklimi, kültürü farklıydı ama aslında aynıydı. Adını koyamadığım bir benzerlik vardı bu ülkede, bu ülkenin insanlarında tüm farklılıkları bir kılan ortak bir şeyler. Bu tanıdık his Buhara, Semerkand, Taşkent her yerde aynıydı hiç değişmeden benimle birlikte o da gezdi tüm sokakları.

Hayatımda ilk defa gördüğüm medreseleri, kaleleri,

muhteşem işlemeleri, rasathaneleri büyük bir hayranlıkla izlerken yeni bir şeyler görüyor gibi değil de zihnimde var olanı hatırlıyor gibiydim. Yurt dışında herhangi bir elçiliğe gittiğiniz zaman, burası Türkiye toprağı derler evinizde hissedin. Gerçekten de öyle olur. Elçilik sınırları içinde kendi ülkenizde gibi güvende hissedersiniz. Taşkent’teki elçiliğimize girerken de böyle düşünüyordum ve yine yanıldığımı anladım dışarısı da içerisi de aynıydı benim için.

Büyükelçiyi beklediğimiz odada iki ülkenin bayrağı yan yana duruyordu sonra aklıma diğer Türk Devletleri’nin bayrakları geldi neredeyse hepsinde bir hilal vardı. İşte adını koyamadığım o benzerlik işte Türk bayrağını görünce kardaş diyen Özbeklerin heyecanının sebebi diye düşündüm. Bizi özümüzden bağlayan, tüm farklılıkları benzer kılan, uğruna bir sürü güneş batırdığımız o hilaldi.