“Semerkand, Buhara ve Taşkent‘teki İslam mimarisinin ruha çalan güzide eserlerini görünce aklıma Pir Sultan Abdal‘ın bir şiiri gelir:

Bir güzelin aşığıyım erenler Onin için taşa tutar el beni Gündüz hayalimde gece düşümde Kumdan kuma savuruyor yel beni”

Burada bizim gibi Türkçe konuşmayan ama bir tebessümle bir Allah’ın selamıyla anlaştığımız biz Türk’üz dediğimizde yüzünde güller açan Türk kardeşlerimizin misafirperverliğini gördüm. Onların sadece Türk’ün Türk’te hissedebileceği Anadolu sıcaklığı ve kardeşliği ile karşılaştık, hepsiyle sanki çok daha önceden tanışıyor gibiydik kim bilir belki de öyleyizdir. Biz daha doğmadan kurulan bu kardeşlik bağını atalarımıza borçluyuz.

Bizi gören ve giydiğimiz hırkalardaki Türk amblemimizden ya da enerjimizden anlamış olacaklar ki “Siz kardeş Türkiye’den mi geldiniz?”

ve bu soruya evet dediğimizde “Hoş geldiniz kardeş ülke Türkiye, Türkiye kardeş burası sizin de vatanınız; evinize hoş geldiniz” cümlesiyle karşılaştık çoğu zaman. Benim bu geziden hatırlayacağım en değerli anlardan biriydi çünkü üzerine konuşulan bize derslerde öğretilen tarihimizin meyvelerini bu insanlardan tadıyorduk böyle olunca bitmek bilmeyen merak acaba diğer Türk kardeşlerimiz nasıldır sorusunu akla getiriyor.

Tarih Okumak Evinde Hissettirir!

Gerçekten Türk’ün Türk’ten başka dostu yoktur. Özbek halkının misafirperverliği sıcak samimiyeti bizi evimizde hissettirdi. Burada hepimiz bir tarih yolculuğuna çıktık. Şimdi ilk geldiğimiz Semerkand’dan Taşkent’e doğru giden bir trenden bunları yazıyorum bir yandan da tren camından sık ovalara bakıyorum, yanımdaki arkadaşlarımdan biri buralarda savaşmışız çadırımızı kurmuşuz at sürmüşüz obalarımız olmuş deyince daha dikkatli hayretle ve çok daha büyülenmiş olarak bakıyorum ve daha ait hissediyorum bu yüzden tarih okumanın önemini bir kez daha anlıyorum. Tarihi kitaplardan okumak yahut hocalardan dinlemek bir su ise fırsat bulup zamanı gelince dünya gözüyle görülen tarihi değerler de o suya muhtaç birer fidandır benim gözümde.