Üsküp Kalesi’ne yaptığımız gezi, sadece bir şehir turu değil, adeta geçmişle sessiz bir sohbetti benim için. Kaleye adım attığım anda, taşların arasına sinmiş tarih, rüzgârın kulağıma fısıldadığı anılar gibi beni sardı. Her adımda, zamanın geride bıraktığı izleri hissettim.

Dört bin yıllık bir yapı olan Üsküp Kalesi birçok savaş ve deprem atlatarak günümüze kadar mevcut yapısını koruyabilmiş bir eserdir.

Kalenin surlarından şehre baktığımda, geçmişin gölgesi bugüne değiyordu. Yüzlerce yıl önce aynı noktadan bakan insanların ne düşündüğünü, ne hissettiğini hayal ettim. Belki bir asker nöbetteydi, belki bir çocuk ilk defa bu yükseklikten ovaya bakıyordu. O an, tarihin sadece kitaplarda değil, taşlarda, toprakta, hatta rüzgârda bile yaşadığını fark ettim.

Üsküp Kalesi’nde yürürken yalnız değildim; tarihle, duygularımla ve kendi iç dünyamla baş başaydım. Sessizlik konuşuyordu sanki. Her taş, her duvar bir hikâye anlatıyordu. Kalbimde garip bir huzur, içimde tarifsiz bir saygı hissettim. Bu kadim yapı, bana sadece geçmişi değil, kendi iç sesimi de duyurdu.

Bu gezi bana sadece güzel manzaralar sunmadı; aynı zamanda zamanın geçiciliğini, ama tarihin kalıcılığını hissettirdi. Üsküp

Kalesi’nden ayrılırken içimde derin bir minnettarlık vardı. Orada yaşadığım duygular, ömrüm boyunca kalbimin bir köşesinde yer edecek.

Bir Allah Dostu, Bir Eren

Gezide hayatımın unutulmaz anılarından birini yaşadım. Saraybosna’ya yaptığımız seyahat sırasında, tarihin derinliklerinden gelen bir iz taşıyan Alperenler Türbesi’ni ziyaret ettik. Bu ziyaret, sadece bir kültürel gezi değil, aynı zamanda ruhuma işleyen derin bir tefekkür anıydı.

Saraybosna’nın hüzünle karışık güzelliği arasında, türbenin bulunduğu yere vardığımızda içimi tarif edemeyeceğim bir huzur kapladı. Sessizlik içinde yükselen dualar, geçmişin izlerini taşıyan taş duvarlar ve ziyaretçilerin saygılı duruşları, buranın sıradan bir yer olmadığını hemen hissettim.

Türbenin önünde dururken, buraya gömülü olan Alperenler’in kim olduklarını düşündüm. Yüzyıllar önce inançları uğruna yollara düşen, İslam’ı Balkanlar’a taşıyan bu gönül erleri, bugün hâlâ insanlara ilham vermeye devam ediyor. Onların manevî mirasını hissetmek, insanı kendi hayatını sorgulamaya itiyor. Biz, modern dünyanın telaşında kaybolmuş bireyler olarak, onların sadelik ve adanmışlık dolu yaşamlarından çok şey öğrenebiliriz.

Orada geçirdiğim dakikalar boyunca kendimi hem geçmişe hem de kendime doğru bir yolculukta hissettim. Türbenin avlusundaki küçük su sesi, kuş cıvıltıları ve rüzgârın hafif esintisiyle birleşince, içimde tarif edemediğim bir dinginlik oluştu. Belki de bu, maneviyatın sesi, kalbime dokunan bir huzurun yankısıydı.

Ziyaretimin sonunda içimde bir minnettarlık duygusuyla ayrıldım türbeden. Hem bu toprakları bize tanıtan atalarımıza hem de bu mirası yaşatan Saraybosnalılar’a karşı bir vefa borcu hissettim. Alperenler Türbesi’ni ziyaret etmek, sadece bir yer görmek değil; geçmişle

buluşmak, değerlerimizi hatırlamak ve manevî olarak yenilenmekti benim için.

Bu ziyaret, bana bir kez daha gösterdi ki; tarih sadece kitaplarda değil, hissettiklerimizdedir. Ve bazı mekânlar, insanın ruhuna dokunarak onu değiştirir.

Alperenler Türbesi, işte tam olarak böyle bir yerdi.